Wcale nie musisz być najlepszy

 Nikt nigdy nie powiedział mi, że muszę być najlepsza. Nie zauważyłam, by ktokolwiek zabiegał o to, żebym dzień w dzień korzystała z  doskonałych warunków do rozwijania swojego intelektu, umiejętności i formy fizycznej. Za dzieciaka, dopóki w domu nie pojawił się internet, czas po szkole spędzałam na zabawach - nie ślęczałam nad książkami, nie wożono mnie na dodatkowe lekcje a kółka zainteresowań były czymś osobliwym - zdarzały się, ale zwykle chętnych było za mało, nauczycielom się nie chciało albo, po prostu, mało mnie interesowały. Nie odczuwałam presji otoczenia, która przytłacza wielu, nie tylko młodych, ludzi.
  A mimo to, od zawsze, gdzieś z tyłu głowy chodziła mi myśl, że muszę być lepsza od innych. Muszę mieć wyższą średnią. Lepiej mówić. Więcej wiedzieć. Zrobić lepszy projekt. W krytycznym momencie nawet wygląd traktowałam jako element bycia ponad innymi. Powoli popadałam w jakiś obłęd a każdą porażkę - choćby niewiele znaczącą - przyjmowałam z płaczem. Obracanie się wśród ludzi, którzy okazywali się lepsi w jakichś dziedzinach, doprowadzało mnie do złości, bo uświadamiali mi jak wiele jeszcze nie umiem. To w tym czasie zaczęłam się przejmować tym, co na mój temat mówią inni. Im bardziej starałam się nie pokazać, że krytyka, a z czasem po prostu przykre słowa, nie robią na mnie wrażenia, tym bardziej męczyłam się z samą sobą. Nie lubiłam się. Ba! Czasem miałam takie dni, kiedy nie mogłam na siebie patrzeć. Tak zwyczajnie - bo nie byłam zadowolona z siebie, z tego, co robiłam. Nikt nigdy nie powiedział mi, że muszę być najlepsza. Sama sobie to wmówiłam.

 Nie trzeba bardzo się starać, by zauważyć jak wygląda świat. Na każdym kroku wmawia się nam, że prawdziwe szczęście znajdziemy tylko wtedy, gdy będziemy dążyć do perfekcji. Perfekcji w gotowaniu. Perfekcji w dobieraniu ubrań. Perfekcji w pracy. W domu. W łóżku. Mamy być nie tylko idealnymi przyjaciółmi, ale także wrogami. Bo bycie idealnym oznacza, że jesteś wyżej. A im wyżej jesteś, tym więcej osób powie Ci, że jesteś lepszy. Nikt nie zapyta, czy jest Ci z tym dobrze - bo po co? Wypracowaliśmy sobie złudne wrażenie, że jeśli jakiejś osobie wiedzie się lepiej niż nam, to to musi być człowiek zadowolony z życia. Spełniony. I nieważne, że wszyscy się nakręcamy, próbując ustawić sobie, a jednocześnie innym, wyżej poprzeczkę. Napędzamy machinę, która wysysa z nas energię, chęć do życia i, jeśli się w tym zapędzimy, miłość do samych siebie.
 Nie chcę, żeby wyglądało to jak atak na dążenie do samodoskonalenia. Możecie wierzyć lub nie, ale naprawdę myślę, że nie ma lepszej rzeczy, którą moglibyśmy dla siebie zrobić, niż stawanie się takimi, jakimi chcemy być. Problem pojawia się wtedy, gdy gubimy równowagę. Gdy nasze dążenia przesłaniają nam zdrowy rozsądek, nie są podparte choćby chwilą zastanowienia się. Bo tak naprawdę niemożliwym jest, żebyśmy we wszystkim byli dobrzy. Jeśli ktoś płynnie mówi w pięciu językach, świetnie radzi sobie z prowadzeniem firmy i uczestniczy w każdym wydarzeniu w życiu swoich dzieci, to wielce prawdopodobne, że albo nie jest ekspertem w dziedzinie chemii, albo nie ma sylwetki idealnej. A jeśli mylę się i ta osoba ze wszystkim radzi sobie po mistrzowsku, to pewnie w ogóle nie śpi bądź, co gorsze, czegoś i tak jej w życiu brakuje. Pewnie spokoju. Kolejnych wyzwań. Może zrozumienia albo wsparcia. Nie wyobrażam też sobie, że będąc jednym z kilku miliardów ludzi, znalazłaby się jedna, jedyna osoba, która okazałaby się absolutnym, niepokonanym liderem w czymkolwiek. W świecie tak wielu osobowości, zawsze znajdzie się osoba, która śmiało może z nami konkurować.

 Nie można być szczęśliwym, jeśli ciągle czujemy potrzebę udowadniania światu ile jesteśmy warci

więc, czy nie lepiej spokojnie usiąść i przyznać się przed sobą, że nie jest się zdolnym do sprostania wszystkim wymaganiom? Tym, które narzucają nam rodzice, szef, instruktorzy fitness czy my sami? Wiem jak to brzmi - przez długi czas sama nie mogłam zrozumieć ludzi, którzy pozwalali sobie na bycie przeciętnymi a nawet beznadziejnymi w różnych kwestiach. Nie mieściło mi się w głowie, że można nie być ambitnym. Aż któregoś dnia coś pękło - miałam dość dyskomfortu psychicznego. Ciągłej presji, jaką sama na sobie wywierałam. Olśniło mnie - to, że mimo starań coś mi nie wychodzi, nie oznacza, że nie jestem ambitna. Pod żadnym względem nie czyni mnie gorszą. Po prostu nie mogę być alfą i omegą - gdyby to było możliwe, pewnie nie potrafiłabym docenić faktu, że jest kilka dziedzin, w których czuję się pewnie. I wiecie co? Od tego momentu zmieniłam swoje podejście do życia. Nadal chcę być jak najlepsza. Nadal staram się pracować jak najlepiej i tak efektywnie, jak to możliwe. Ale nie traktuję tego jak wyścig, w którym może być tylko jeden zwycięzca. Bo to, co robię, robię tylko dla siebie. Rywalizacja może napędzać, dawać siły i radość. Ale jej cel nie powinien opierać się jedynie na wykończeniu przeciwnika i udowodnieniu, że to ja jestem mistrzem. Bo kiedyś znajdzie się ktoś lepszy. A nam pozostanie tylko frustracja.

źródło: http://www.splitshire.com