Choć łatwiej byłoby pozostać anonimową, rozsądek podpowiada, że należy się przedstawić.
Mam na imię Patrycja i pochodzę z Włocławka. Obecnie studiuję na drugim roku prawa na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W związku z niedużą odległością pomiędzy moim miastem rodzinnym a miejscowością, w której kontynuuję edukację, przez część tygodnia pomieszkuję w Toruniu, zaś pozostałe dni spędzam po prostu w domu - miejscu, gdzie jest mi najlepiej i czuję się bezpiecznie. Na dzień dzisiejszy nie chcę mówić zbyt wiele o moich planach na przyszłość - wierzę, że to nie słowa a czyny (i może trochę szczęścia) decydują o powodzeniu.
Od kiedy pamiętam, pisanie sprawiało mi radość. Nie miałam większych problemów podczas tworzenia wypracowań, wpisów na liczne blogi czy opowiadań chowanych do szuflady. Dlatego, pomimo wątpliwości, zdecydowałam się stworzyć to miejsce - po trochu dla siebie, po trochu dla innych. Nie jestem osobą, która bierze czynny udział w rozmowach, dyskusjach, jednak pisanie pozwala mi na wyrażenie swojego zdania, odkrycie się. A chcę by mnie poznano - może nawet zrozumiano.
Uważam, że jestem introwertykiem, dlatego nie dla mnie spotkania w dużej grupie. Najlepiej czuję się wśród najbliższych, robiąc rzeczy przez wielu uznawane za nudne. Ukojenie przynoszą mi długie spacery po łąkach i lasach, długie rozmowy z ciekawymi osobami i świadomość, że z każdej sytuacji da się wyjść obronną ręką. Każdego dnia staram się być optymistką i dążyć do celu, mimo przeciwności. Choć to niezbyt wygodne w codziennym życiu, jestem bardzo wrażliwa i dziwię się, dlaczego nikt nie wpadł na pomysł, by nadać mi ksywkę "płaczek". Co by jednak nie mówić, dobrze mi z tym, kim jestem - a jestem lepsza od wielu. I od wielu gorsza.
Moim największym marzeniem jest bycie widzialną. Nieprzeciętną. Kochaną. Rozumianą.
Szczęśliwą.
